ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΙ

Ένα διήγημα του αείμνηστου συγχωριανού μας 
Θέμη Τριφύλιου 

(Γεωργίου Καλογερόπουλου)

Κοίταζε μακριά…
Η θάλασσα, αναταραγμένη σύγκορμη απὸ τα βάθη της. Κομματιασμένη σ’ αφρούς, τυλιγμένη απὸ τὴν καταχνιά που σερνόταν απάνω της. Χαλάζια – καρύδια μπήγονταν σαν άσπρες σφαίρες στο τεντωμένο κορμί της και αστραπόβροντα σκέπαζαν το βούισμά της … Ένα καράβι ολάρμενο στο βάθος, δερνόταν με τα μαυρα κύματα και πάλευε να τα νικήσει …
Έλεγε με το νου του: «Αν βάλει πλώρη για το κοντινό νησί μας, μπορεί να γλυτώσει, και τότε κάτι καινούργιο θα μας φέρει. Θα ‘ναι κάποιο μεγάλο νέο από μακρινούς κόσμους, θα ‘ναι … Μπορεί να ‘ναι κάποιος ξεχωριστός άνθρωπος άνθρωπος μιας πολιτισμένης χώρας. Λίγο το ‘χεις ν’ αράξει, έστω και για ώρες μόνο, τέτοιος άνθρωπος σε τούτο το παραδρομισμένο από τον κόσμο ξερονήσι; …».
Έτσι σκεφτόταν κάθε φορά που η φουρτούνα της θάλασσας εισόρμαγε πικράρμυρη στη βουερή σπηλιά των άσαρκων στηθιών του και τα ‘δερνε, σαν όπως τα ολάρμενα καΐκια που ‘σπρωχνε δώθε στα μαυροκόκκινα βράχια. Και περίμενε ….....

Παρουσίαση των έργων του Δημήτρη Κουκουλά.

Ο ναζιστής

Παρελθοντολογώ. Σχωράτε με, που έτσι ως γιατρειά προσφεύγω σε παρελθούσες εικόνες. Μια στο τόσο δε βλάπτει! Πίσω λοιπόν στο τότε που πήχες τα φτερά τ’ απλώναμε για το πέταγμά μας. Που φιλούσαμε μάνα και πατέρα και φεύγαμε να βρούμε μια άνοιξη με ανθισμένο το ασφοδίλι. Γεμάτοι όνειρα να φτιάξουμε πύργους και κάστρα από πόθους. Να δέσουμε τη ζωή μ’ ότι μας ξεχώριζε από τον πίθηκο και μας έκανε άνθρωπο. Με σπουδές, επάγγελμα, επιούσιο και καμαρούλα μια σταλιά.
Τα πρώτα μας βηματάκια δειλά. Σαν να ξεφυλλίζαμε άνθος και φοβόμαστε μην ξεραθεί και τριφτεί. Ψυχούλες τρυφερές, σκόρπιες, μακριά από τα άσπρα σπιτάκια μας. Γύρω μας άνθρωποι πολλοί. Προσευχούμενοι, άθεοι, καλοί Σαμαρείτες, ερυθροσταυρίτες, λέρες, ρουφιάνοι, σοσιαλιστές, νεοναζί που ονειρεύονταν φούρνους, στρατόπεδα εξόντωσης και σφαγές πογκρόμ μειονοτήτων..................

Χρονογράφημα. Ελεήστε με, Χριστιανοί!

Νυχτερέμι έγινε η Μεσσηνία! Από τα σύθαμπα και αποκαρωμένοι από την υπνηλία εξαθλιωμένοι γείτονές μας παίρνουν τους δρόμους. Όχι για να πάνε να καθαρίσουν τ’ αγριάγκαθα στο χωράφι τους, ούτε να πάρουν το κινέζικο μεροκάματο στη φάμπρικα του σπόγγου επιχειρηματία για να μπαλώσουν μ’ αυτό τη μισότριβη βράκα τους. Ούτε να αγοράσουν κάνα κομμάτι γουρνοπέτσι να μασήσει το δόντι της φαγανιάρας φαμίλιας τους.
Τα χωράφια τους τα...............

Κριτική της "Καθημερινής" για το βιβλίο του συμπατριώτη μας Δημήτρη Κουκουλά.

                 Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Το χρονικό μιας εφηβείας Του Νικου Βατοπουλου        Δημήτρης Κουκουλάς Τα φορτηγά και άλλες ιστορίες Εκδόσεις Απόπειρα, σελ. 230 Γλυκιά ζωή στην επαρχία μιας Ελλάδας οικείας και ξένης μαζί. Σαν ένα συναρμολογημένο αφήγημα, φτιαγμένο κομμάτι κομμάτι από θραύσματα μνήμης, το βιβλίο του Δημήτρη Κουκουλά «Τα φορτηγά και άλλες ιστορίες» είναι ένα τραγούδι για την παιδική και εφηβική ηλικία, ξεχασμένη σε σκονισμένες αλάνες κάποιου χωριού της Μεσσηνίας, στην Ελλάδα πριν από μισό αιώνα. Με λαιμαργία γυρνούσα στις σελίδες του Δημήτρη Κουκουλά, ξανά και ξανά, για να ρουφήξω βαθιά στα πνευμόνια μου τον αέρα που ανάσαινε εκείνο το παιδί, ο ήρωας του βιβλίου, εκείνος που σε 230 σελίδες και για όσο διάστημα κράτησε η ανάγνωσή τους συμπύκνωνε στα μάτια μου, συμβολικά αλλά τελεσίδικα, τη ζωή του αφανούς Ελληνα.