Παροιμίες για τον Αύγουστο

Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι.
Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα.
Από Μαρτιού πουκάμισο κι απ’ Αύγουστο σεντόνια
Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο.
Αύγουστε τραπεζοφόρε, να ‘σουν τρεις βολές το χρόνο.
Αυγουστοκοδέσποινα‚ καλαντογυρεύτρα. [δηλ. Η σπάταλη νοικοκυρά τον Αύγουστο, τα Χριστούγεννα ζητιανεύει]......

Πως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε το δικό μας χαρταετό!!!

   Για την δημιουργία του δικού μας χαρταετού θα χρειαστούμε τρία ελαφρά πηχάκια από ξύλο, περίπου 80 εκ. το καθένα, χαρτί ή πολύ λεπτό νάιλον, γερό σπάγγο, λεπτό σύρμα, κολλητική ταινία και χρωματιστά χαρτιά για την ουρά. Σε ότι αφορά την κατασκευή στα άκρα από κάθε πηχάκι κάνουμε δύο μικρές εγκοπές. Δένουμε γερά μεταξύ τους τα τρία πηχάκια από τη μέση με το σπάγγο και αφήνουμε περίπου μισό μέτρο ακόμα σπάγγο να κρέμεται. Στην άκρη από το ένα πηχάκι στερεώνουμε γερά το σύρμα και το περνάμε περιμετρικά γύρω από το σκελετό του χαρταετού, κάνοντας μία στροφή με το σύρμα σε κάθε πηχάκι, εκεί που έχουμε κάνει την εγκοπή.Φροντίζουμε όπως θα γυρίζουμε το σύρμα, οι αποστάσεις μεταξύ των άκρων από τα πηχάκια να διατηρούνται σταθερές, έτσι ώστε στο τέλος να έχουμε ένα κανονικό εξάγωνο. Ακουμπάμε τον σκελετό πάνω στο χαρτί ή στο πλαστικό και το κόβουμε γύρω-γύρω του, αφήνοντας ένα περιθώριο 3-5 εκατοστών............

Πως να βάψετε τα Πασχαλινά Αυγά με εναλλακτικές οικολογικές χρωστικές βαφές!

Τα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν χημικά χρώματα, χρησιμοποιούσαν βαφές από την φύση κυρίως από τα φυτά για να δώσουν χρώματα στα υφάσματά και τα αντικείμενά τους.

Αυτή η μέθοδος και η τεχνική δυστυχώς έχει ξεχαστεί και χαθεί στις ημέρες μας.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ ούτε με τον τρόπο βαφής υφασμάτων, ούτε με πολλά χρώματα ίσως το κάνω κάποια άλλη στιγμή. Επειδή πλησιάζει το Πάσχα και ξέρω πολλοί από εσάς θέλετε βάψετε τα αυγά σας με φυσική βαφή θα σας παρουσιάσω τον πιο απλό, εύκολο και φτηνό τρόπο που έβαφαν τα αυγά τους τα παλιά χρόνια.
Οι αποχρώσεις που μπορείτε να βάψετε τα αυγά σας είναι πορτοκαλί, κόκκινο και βαθύ σκούρο κόκκινο, αναλόγως τις προτιμήσεις σας.

Διαβάστε περισσότερα.... 

Τα πιο παράξενα Χριστούγεννα στον πλανήτη

Τα Χριστούγεννα είναι μια παγκόσμια γιορτή. Γιορτάζεται ωστόσο διαφορετικά από χώρα σε χώρα, ανάλογα με το κλίμα, την ιστορία ή τη νοοτροπία του κάθε λαού. Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά στα πιο παράξενα για μας χριστουγεννιάτικα έθιμα. Γιατί δεν στολίζουν όλοι χριστουγεννιάτικο δέντρο ούτε τρώνε γαλοπούλα.

Στην Ιρλανδία, τα παιδιά μάλλον δεν αρκούνται στα λίγα δώρα αφού κρεμούν στο τζάκι χριστουγεννιάτικες τσάντες αντί για κάλτσες. Η πρωτοτυπία όμως των Ιρλανδών βασίζεται στην αγάπη τους για το εθνικό τους ποτό, τη μπύρα Guinness: αφήνουν λοιπόν έξω από την πόρτα του σπιτιού τους μια Guinness και μια κρεατόπιτα για να τσιμπήσει κάτι ο κουρασμένος Άη Βασίλης.................................................

Τρίτη και 13!

Τρίτη και 13 λοιπόν σήμερα! Έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί αυτή η μέρα θεωρείται γρουσούζικη;
Όλα ξεκινούν χρόνια πριν όταν ημέρα Τρίτη ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη (Τρίτη, 29 Μαΐου 1453). Από τότε, η Τρίτη θεωρήθηκε ως μέρα πένθους και απαγορευόταν να τελεστεί κάποια γιορτή, γάμος κτλ.
Ο αριθμός 13 επιλέχθηκε γιατί είναι ο κατεξοχήν γρουσούζικος αριθμός που έρχεται μετά το απόλυτο 12 (12 απόστολοι, 12 μήνες, 12 θεοί του Ολύμπου..). Δηλαδή με το 12 κλείνει ένας κύκλος και με το 13 ξεκινάει κάτι καινούργιο και άγνωστο που φέρνει φόβο στους ανθρώπους. Υπάρχουν βέβαια και παραδείγματα για να δικαιολογηθεί αυτό: το 13ο κεφάλαιο της αποκάλυψης αναφέρεται στον αντίχριστο και στο θηρίο. Και τα δυο δημιουργήματα του διαβόλου.
Δεν είμαστε πάντως μόνο εμείς οι προληπτικοί.
Για παράδειγμα οι καθολικοί θεωρούν γρουσούζικη μέρα την Παρασκευή και 13. Αυτό συμβαίνει γιατί Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307, εξολοθρεύτηκαν όλοι οι Ναΐτες απο τον Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο.Παρόλα αυτά, σήμερα......

Το έθιμο της Πρωταπριλιάς!!!

Το έθιμο αυτό ήρθε στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα. Το έθιμο αυτό.......

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ.

Η τοπική γιορτή είναι μια μέρα ορόσημο κάθε χρονιάς για τους κατοίκους του χωριού ή της πόλης που γιορτάζουν. Έτσι και για μας τους Πυργιώτες της Τριφυλίας η ημέρα μνήμης της Αγίας Παρασκευής είναι η πιο σημαντική και πιο μεγάλη μέρα του χρόνου. Πολλές φορές κατά την διάρκεια του χρόνου στις συζητήσεις μας, όταν θέλουμε να ορίσουμε χρονικά κάποια δουλειά που θα κάνουμε κατά την διάρκεια του καλοκαιριού λέμε την φράση: ''μετά της Αγίας Παρασκευής'' ή ''πριν της Αγίας Παρασκευής''. Αυτό για μας, ξεχωρίζει τον χρόνο, τονίζει την ημέρα αυτή και μας κάνει να την περιμένουμε με χαρά. Αυτό το συναίσθημα που μας διακατέχει για αυτήν τη μέρα οφείλεται σε πολλούς λόγους. Είναι η μέρα που γιορτάζει το χωριό, είναι η μέρα που θα έρθουν ξένοι στο χωριό μας, είναι η μέρα που θα πάμε στα πλατάνια της πλατείας ή στο γήπεδο( αναλόγως) για να γλεντήσουμε όλοι μαζί. Μα πάνω απ όλα είναι η μέρα που γιορτάζει η πολιούχος και προστάτιδα του χωριού μας. Πολλοί από μας αισθανόμαστε ζωντανή την παρουσία της στον τόπο μας. Αν πάτε καθ όλη την διάρκεια του χρόνου και όποια στιγμή της ημέρας ή της νύχτας στο εξωκλήσι της δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να βρείτε το καντήλι της σβησμένο, αυτό δείχνει πόσο πολύ οι συχωριανοί μας την ευλαβούνται και στις δύσκολες στιγμές τους την επικαλούνται, ώστε πάντα κάποιος θα πάει για να ανάψει το καντήλι της.
Όσοι δεν μπορέσαμε φέτος να είμαστε στο χωριό αυτή τη μέρα έχουμε την σκέψη μας εκεί και προσευχόμαστε η Αγία να μας αξιώσει του χρόνου να είμαστε στο τόπο μας και να την γιορτάσουμε με όλους τους συχωριανούς μας μαζί, υγιείς και χαρούμενοι όπως αρμόζει σε αυτήν τη μέρα. Όσοι θα βρεθείτε εκεί αφού πρώτα ανάψετε ένα κεράκι στη Χάρη της μετά πηγαίνετε στα πλατάνια για να γλεντήσετε και πάνω απ όλα να χορέψετε.

Χρόνια Πολλά σε όλους.                                               

Τάκης Δ. Γλιάτας

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΗ ΒΕΡΗΣΤΙΑ!!!

Τελικά, για να γίνει πανηγύρι στη Μεσσηνία με τον παραδοσιακό τρόπο, πρέπει οι κάτοικοι του χωριού να ...μηδενιστούν! Κάτι τέτοιο γράφαμε πέρυσι στην περιγραφή του πανηγυριού της Ποταμιάς, το ίδιο ισχύει και τώρα για το πανηγύρι της γειτονικής Βερηστιάς!

Η Βερηστιά σαν χωριό δεν υφίσταται πλέον. Εκείνο που έχει απομείνει πίσω από τις καταπράσινες πλαγιές της Αγυιάς, σε ένα πανέμορφο τοπίο, είναι τα ερείπια των πέτρινων σπιτιών που δείχνουν πως εδώ κάποτε: έζησαν, μεγάλωσαν και πέθαναν άνθρωποι με όνειρα και ελπίδες όπως όλοι μας.

Δραστήριοι όμως άνθρωποι οι απανταχού Βερησταίοι (και είναι πολλοί) με την εθελοντική τους δουλειά μέσω του πολιτιστικού τους συλλόγου κάνουν κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, του προφήτου Ηλία, το πανηγύρι τους και μάλιστα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο των παππούδων τους.

Στην ανακαινισμένη εκκλησία τ' Αη Γιώργη (φωτογραφία) κάνουν αποβραδίς τη λειτουργία του Εσπερινού και ανήμερα το πρωί πάνε λίγο πιο πάνω στο επίσης ανακαινισμένο εκκλησάκι του Προφήτου Ηλία και κάνουν την πανηγυρική λειτουργία της ημέρας.

Την παραμονή λοιπόν μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα ευλογούνται οι προσφερθέντες άρτοι, διαβάζονται οι ευχές περί υγείας και όλοι ανηφορίζουν στον τόπο του πανηγυριού.

Σε ένα πανέμορφο μέρος δίπλα στις βρύσες με το κρυσταλλένιο νερό και κάτω από τα δροσερά δέντρα, βράζουν τα καζάνια με την πατροπαράδοτη γίδα που θα προσφερθεί τις μικρές ώρες για να μαλακώσει το στομάχι.

Οι γίδες αποτελούν προσφορά των τοπικών κτηνοτρόφων και του Συλλόγου.

Τα καζάνια έχουν στηθεί από πολύ νωρίς, σχεδόν από το μεσημέρι.

Πρώτα όμως θα προσφερθεί η επίσης πατροπαράδοτη Γουρνοπούλα που παρουσιάζει μια καταπληκτική διαχρονικότητα και δεν λείπει από κανένα πανηγύρι, παραδοσιακό ή μη, της Μεσσηνίας.

Αυτή φυσικά "επί ζυγίω" και πληρωμή για τις ανάγκες του Συλλόγου όπως και τα ποτά, και όχι δωρεάν όπως η γίδα!

Και με το φαγοπότι αφού ρεύσει άφθονος ο οίνος και η μπύρα αρχίζει και το γλέντι. Φέτος ήταν η ορχήστρα Καραβοκύρη συμπληρωμένη από κλαρίνο και δημώδη τραγουδιστή από την περιοχή της Ζούρτσας.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και το πρωί μετά τη θεία λειτουργία.

Του χρόνου μην ξεχάσετε να το επισκεφθείτε! Αξίζει τον κόπο.

ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Όπως σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο υπάρχουν πολλά λαϊκά έθιμα που συμπληρώνουν το τελετουργικό της εκκλησίας για τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας έτσι και στο χωριό μας υπάρχουν έθιμα που μας έχουν παραδοθεί από τις παλαιότερες γενιές και συνεχίζουν στις μέρες μας τιμώντας έτσι το Μέγα Μυστήριο της Θεανθρώπινης Θυσίας με τρόπο ιδιαίτερο και ξεχωριστό από άλλα μέρη της πατρίδας μας.
Εμείς θα ασχοληθούμε με τα έθιμα που ξεκινούν την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ και συνεχίζουν την Μεγάλη Παρασκευή. Από τα παλιά χρόνια όταν χτυπούσε η καμπάνα καλώντας τον κόσμο για τα Δώδεκα Ευαγγέλια στο χωριό θεωρούσε δεδομένο ότι όλοι θα πάνε στην εκκλησία για να παρακολουθήσουν την ακολουθία των παθών ή τουλάχιστον για να προσκυνήσουν τον Εσταυρωμένο. Αυτό το βράδυ και την επόμενη μέρα η εκκλησία γίνεται το κέντρο του χωριού όλοι θα περάσουν. Οι γυναίκες θα φέρουν λουλούδια, μικρά στεφάνια και καθαρά κεριά για να τα εναποθέσουν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό. Μερικές μάλιστα φτιάχνουν και με άνθη λεμονιάς μια γιρλάντα με κλωστή που την κρεμούν από τον σταυρό, το άρωμα αυτής της γιρλάντας πλημμυρίζει όλη την Εκκλησία. Όταν τελειώνει η ακολουθία ο ναός δεν κλείνει αλλά μένει ανοικτός όλο το βράδυ και οι γυναίκες του χωριού μένουν μέσα στο ναό και ξενυχτάνε τον Εσταυρωμένο όπως στα σπίτια ξενυχτάνε τους νεκρούς- τουλάχιστον στην επαρχία-. Αυτό το παλιό έθιμο ίσως να ξεκίνησε με παρότρυνση των καλογρεών από το μοναστήρι του χωριού μας που κάθονται κάθε χρόνο και ψάλουν όλη την νύχτα μπροστά στον σταυρό και ψάλλουν τροπάρια καθώς και το γνωστό μοιρολόι της Παναγιάς. Την επόμενη μέρα ο παπάς ξεκινάει την ακολουθία των μεγάλων Ωρών στις 7:00 το πρωί, μόλις τελειώνει αυτή η ακολουθία αρχίζει κατά τακτά χρονικά διαστήματα καθ όλη την διάρκεια της ημέρας να χτυπάει λυπητερά η καμπάνα. Πριν μερικά χρόνια ξεκινούσε και ο στολισμός του επιταφίου μια πολύ όμορφη συνήθεια που δυστυχώς χάθηκε μετά την έλευση των ανθοπωλείων και το στόλισμα των επιτάφιων κατά την νύκτα της μεγάλης Πέμπτης από αγορασμένα, άοσμα λουλούδια. Τα παλαιότερα όμως χρόνια ο στολισμός του επιταφίου ήταν μια ιεροτελεστία που συμμετείχε όλο το χωριό μικροί και μεγάλοι. Το πρωί της Μ. Παρασκευής πήγαιναν οι γυναίκες στην εκκλησία, πήγαιναν και τα παιδιά. Οι γυναίκες θα στόλιζαν τον επιτάφιο τα παιδιά θα έπαιρναν τα μεγάλα καλάθια, τις κόφες και θα γυρίσουν όλες τις γειτονιές του χωριού φωνάζοντας με όλη τους την δύναμη ΄΄ λουλούδια για τον επιτάφιο ΄΄. Σε κάθε γειτονιά άκουγες αυτή τη φωνή, σε όλους τους κήπους και τις αυλές έβλεπες γυναίκες να μαζεύουν λουλούδια για να τα βάλουν μέσα στα καλάθια των παιδιών. Το αποτέλεσμα ήταν έτοιμο κατά το μεσημέρι. Ο Επιτάφιος, μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων. Όλη η εκκλησία μοσχοβολούσε από το άρωμα αυτών των λουλουδιών. Ήταν το πιο όμορφο στόλισμα γιατί δεν γινόταν με χρήματα αλλά με κόπο.
Από τα παλιά τα χρόνια η αποκαθήλωση γινόταν και γίνεται το μεσημέρι σε αντίθεση με τα περισσότερα μέρη που γινόταν και γίνεται τις πρωινές ώρες. Μετά την αποκαθήλωση δεν χτυπάει λυπητερά η καμπάνα μέχρι το βράδυ που θα βγει ο επιτάφιος για την λιτανεία. Την ημέρα αυτή δεν πάει κανένας στο χτήμα, οι γυναίκες δεν κάνουν δουλειές στο σπίτι μερικές μάλιστα δεν μαγειρεύουν κιόλας καθότι η ημέρα αυτή είναι ημέρα αυστηρής νηστείας. Η μόνη δουλειά που γίνεται είναι οι αγορές προμηθειών για το σπίτι. Στα μέρη μας γίνεται το μεγάλο παζάρι της Χώρας που πηγαίνουν για να πάρουν ζώα και άλλα για το Πασχαλινό τραπέζι. Τα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν τα μαγαζιά, το παζάρι αυτό είχε μεγάλη επισκεψημότητα.

 Τάκης Δ. Γλιάτας

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

Η τρίτη γιορτή του 12ημέρου είναι τα Άγια Θεοφάνια ή Φώτα που μαζί με την ημέρα του Αγιασμού και του Άη-Γιάννη κάνουν ένα τριήμερο γιορτής των νερών. Τα Άγια Θεοφάνια είναι μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Γιορτάζεται το γεγονός της Βαπτίσεως του Κυρίου στα Ιορδάνια νάματα και ταυτόχρονα φανερώνεται η Τριαδική Θεότητα στον κόσμο. Η σπουδαιότητα της εορτής φαίνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες που αναφέρουν ότι μετά το Πάσχα, η εορτή των Θεοφανίων είναι η αρχαιότερη χριστιανική εορτή.Ο Αγιασμός όμως των υδάτων έχει διαχρονική παράδοση. Η λειτουργία του νερού ως συστατικό στοιχείο της δημιουργίας του κόσμου ήταν η επικρατούσα άποψη μεταξύ των φιλοσόφων στην Αρχαία Ελλάδα. «΄Υδωρ αρχή της φύσης» τονίζει ο Θαλής ο Μιλήσιος ενώ ο Φερεκύδης υποστηρίζει:«Αρχήν όλων το ύδωρ». Γι’ αυτό και ο Ιησούς για να επιλέξει τους μελλοντικούς συνεργάτες του, πηγαίνει στη γραφική λίμνη Τιβεριάδα και τους ψαράδες τους μετέβαλε σε «αλιείς ανθρώπων». Λέγοντας προς τον Σίμωνα: «Φέρε το πλοίο πάλι στα βαθιά της λίμνης και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρια» [Λουκ.ε΄4].

Από πού όμως έχουν τις ρίζες τους τα Άγια Θεοφάνια;

.Στην Αρχαία Αθήνα γινόταν μία φορά το χρόνο η τελετή των γνωστών «Πλυντηρίων». Εν πομπή μετέφεραν στην ακτή του Φαλήρου το άγαλμα της Αθηνάς, όπου το έπλεναν με θαλασσινό νερό για να το… εξαγνίσουν και για να αποκτήσει εκ νέου θαυματουργές δυνάμεις. Με το βάπτισμα κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια που γινόταν στην ηλικία των 30 ετών, ξεκινούσε και η δημόσια ζωή ενός άνδρα. Μέχρι τότε δεν τους επιτρεπόταν να εκφράζει τις απόψεις του σε δημόσιους χώρους. Η βάπτιση του Ιησού συμβολίζει τη μετάβαση από τη ζωή, που είναι βυθισμένη στο σκότος, στη ζωή που είναι συμβατή με τη χάρη του Θεού. Γι' αυτό εμφανίστηκε τότε για πρώτη φορά και η τριαδική υπόσταση του Θεού: Το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε με τη μορφή Περιστεράς πάνω από το κεφάλι Του, ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε και η φωνή του Θεού που έλεγε «Ούτος εστί ο Υιός μου ο αγαπητός»... Για μας σήμερα είναι μια ειδική τελετή για τον αγιασμό των υδάτων. Σε λιμάνια, ποτάμια και δεξαμενές, ο κόσμος μαζεύεται μαζί με τον ιερέα που ρίχνει τον Τίμιο Σταυρό στα νερά. Κολυμβητές, βουτούν στα κρύα νερά και συναγωνίζονται για το ποιος θα πιάσει το Σταυρό και θα τον επιστρέψει στον Ιερέα παίρνοντας τις ευχές της Εκκλησίας.

ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Το σπάσιμο του ροδιού είναι μία συνήθεια της πρώτης μέρας του νέου έτους που έχει τις ρίζες της απο πολύ παλιά. Πιθανολογείται οτι είναι μία παράδοση που ξεκίνησε από την Πελοπόννησο αλλά τη συναντάμε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Κατά τη πρωτοχρονιά έδιναν μεγάλη σημασία για το καλό του χρόνου στο ποδαρικό. Θέλανε να είναι γουρλής εκείνος που θα πατούσε πρώτος το κατώφλι τους. Πολλοί από τη παραμονή το βράδυ ειδοποιούσαν να έρθει το πρωί στο σπίτι ένα παιδί με ζωντανούς τους γονείς του για να τους κάνει ποδαρικό. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, έσπαγε το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το έριχνε δηλαδή κάτω με δύναμη, για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα έλεγε: "με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά". Στη τσέπη του το παιδί είχε και σπόρια σιτάρι ή κριθάρι και τα πέταγε μπροστά στο εικονοστάσι για να εξασφαλιστεί αφθονία καρπών για τη χρονιά που έρχεται. Ένα φυτό επίσης που βάζαμε στα σπίτια μας αυτές τις μέρες, για να φέρει καλή τύχη και προστασία, είναι η αγριοκρεμύδα (Scilla maritima). Από τον 6ο π.χ. αιώνα ο Πυθαγόρας θεωρούσε την αγριοκρεμύδα σύμβολο καλής υγείας και αναγέννησης. Ακόμα κι αν ξεχαστεί σε μια γωνιά του σπιτιού, αυτό το φυτό θα βγάλει νέα φύλλα αυτή την εποχή και θα αρχίσει ένα νέο κύκλο ζωής. Την παραμονή επίσης η νοικοκυρά έκοβε με ένα μικρό τσεκούρι στο κατώφλι της πόρτας το κεφάλι του πιο καλοθρεμμένου κόκορα του σπιτιού. Παρατηρούσε το αίμα του και καταλάβαινε πως θα πάει η χρονιά. Πριν πήξει το αίμα του κόκορα έφτιαχνε σταυρό στο μέτωπο των παιδιών και στο κατώφλι της πόρτας. Τέλειώνοντας η Πρωτοχρονιά όμως είναι συνδεδεμένη και με πολλές προλήψεις. Τη μέρα αυτή αποφεύγουν να πληρώνουν χρέος, να δανείσουν λεφτά, να δουλέψουν ή να δώσουν φωτιά. 'Oλα αυτά ξεκινούν από την προληπτική σκέψη: ό,τι κάνει και πάθει κανείς αυτή τη μέρα θα εξακολουθεί να συμβαίνει όλο το χρόνο γι΄αυτό προσοχή !!!

TI ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ

Το κόψιμο της βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχαίγονα έθιμα που επιβιώνουν. Στην αρχαιότητα υπήρχε το έθιμο του εορταστικού άρτου, τον οποίο σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θεσμοφόρια, οι αρχαίοι 'Έλληνες προσέφεραν στους θεούς. Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο με τη Βασιλόπιτα, ιστορία που ξεκινάει στην Καισαρεία της Καππαδοκίας. Ο Μέγας Βασίλειος, δεσπότης της πόλης, προσπαθώντας να σώσει το ποίμνιό του πρόσφερε το χρυσάφι των κατοίκων στον κατακτητή που τους απειλούσε. Η πόλη τελικά σώθηκε από θαύμα και ο δεσπότης προκειμένου να επιστρέψει τα κοσμήματα δίκαια, ζύμωσε μικρά ψωμάκια και έβαλε μέσα κοσμήματα. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου. Η κοπή της βασιλόπιτας γίνεται με αληθινή ιεροπρέπεια. Πρώτα, ο νοικοκύρης τη στρέφει τρεις φορές, στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Έπειτα, κάνει με κλειδί, με μαχαίρι ή με πιρούνι τρεις φορές το σημείο του σταυρού, για να κόβεται η κακογλωσσιά, να κλειδώνονται τα κακά στόματα ή να αποτρέπεται το κακό μάτι. Και την ώρα ακριβώς, που αλλάζει ο χρόνος, άρχιζε να ονοματίζει τα κομμάτια, με καθιερωμένη πάντα σειρά Πρώτο είναι του Αι-Βασίλη, έπειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά όλων των μελών της οικογένειας, κατά ηλικία, αρχίζοντας από τους μεγαλύτερους και καταλήγοντας στα παιδιά. Κομμάτι κόβεται και για τους φτωχούς, τα ζωντανά, τα χωράφια και τα αμπέλια, το μύλο και τη βάρκα, γιατί όλα πρέπει να πάρουν την ευλογία του Αι-Βασίλη. Όταν αποσώνει το εορταστικό δείπνο, ο νοικοκύρης κατεβαίνει στο στάβλο, να ταΐσει την πίτα τους στα ζωντανά, ενώ την επομένη θρυμματίζει και σκορπά το αντίστοιχο κομμάτι στα κτήματα και τα αμπέλια.