Το 1821 δεν ήταν μόνον όπλα και ράσα.

                                                                                                              

Οι απαντήσεις του κοινού στα ερωτήματα σχετικά με το 1821 αποδεικνύουν το γεγονός ότι οι γνώσεις μας για την Επανάσταση περιορίζονται στα όσα λίγα μαθαίνουμε στο σχολείο και όσα ακούμε από τους επετειακούς λόγους σε σχέση με το γεγονός αυτό. Δεν είναι, φυσικά, αυτό παράξενο. Θα έλεγε κανείς ότι είναι μάλλον αναμενόμενο – το δείχνουν εξ άλλου και οι απαντήσεις περί αυτού σε ειδικό σκέλος των ερωτήσεων, με τους ερωτωμένους να επιθυμούν μεγαλύτερη ενημέρωση και αναστοχασμό για το σημαντικό αυτό θέμα.
Οι αντιλήψεις μας για το 1821, τους πρωταγωνιστές και τα διακυβεύματά τους, εδράζονται στα ερμηνευτικά σχήματα που άνθισαν στην Ελλάδα του πρώτου μισού του 20ού αι. Στην περίοδο αυτή, κυριάρχησαν..............

1821: «Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούς»

Είναι δύσκολο να βρει κανείς παράδειγμα επανάστασης που μένει τόσο μετέωρη από την πρώτη στιγμή. Η Ελληνική Επανάσταση το 1821 είναι μετέωρη σε τρεις διαφορετικές διαστάσεις. Κατ’ αρχάς, τα προηγούμενα 50 χρόνια, οι ορθόδοξοι των Βαλκανίων εμπεδώνουν ότι η μοίρα τους συνδέεται με εκείνη της Ρωσίας, μιας δύναμης που είναι αναθεωρητική εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμα και μετά τη μεγάλη απογοήτευση των Ορλωφικών, κανείς Ελληνας δεν αμφισβητεί ότι οποιαδήποτε εξέγερση θα πρέπει να εντάσσεται στον ρωσικό γεωπολιτικό σχεδιασμό. Ομως, στις 14 Μαρτίου 1821 η Ρωσία εξαφανίζεται από την εικόνα. Είναι η ημέρα που, με εντολή του Τσάρου Αλέξανδρου, ο Καποδίστριας στέλνει στον Υψηλάντη την επιστολή με την οποία αποκηρύσσει την Επανάσταση. Τώρα το μόνο που μπορεί να προσφέρει η Ρωσία είναι η ουδετερότητα. Είναι χρήσιμη αλλά δεν αρκεί, διότι, μεταξύ των άλλων, οι επαναστάτες φέρουν και το πολιτικό κόστος της ρωσικής προστασίας, την οποία δεν απολαμβάνουν. Πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι όργανα των Ρώσων, κάτι καθόλου εύκολο.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο μένει μετέωρη η Επανάσταση είναι.........

Διαδικτυακή αναβίωση της Μονής Στροφάδων από το Μουσείο Μπενάκη.

Το Μουσείο Μπενάκη μετέφερε στον ψηφιακό κόσμο την έκθεση «Ο τελευταίος μοναχός των Στροφάδων», που φιλοξενούνταν κανονικά στο Μουσείο έως και τις 29 Σεπτεμβρίου.
Ψηφιακά η έκθεση αποτελεί μια εικονική περιήγηση στα δυο μικρά νησιά πλησίον της Ζακύνθου και στο καστρομονάστηρο, όπου ασκήτεψε ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου.
Το έργο είναι της δημοσιογράφου Κατερίνας Λυμπεροπούλου και το επιμελήθηκε φωτογραφικά ο Robert A. McCabe.
Το καστρομονάστηρο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που βρίσκεται στις Στροφάδες, χτίστηκε από τη βυζαντινή πριγκίπισσα Ειρήνη Λασκαρίνα, το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία της από ναυάγιο.
Τα νησιά και το μοναστήρι, στο οποίο βρίσκεται και ο τάφος του Aγίου Διονυσίου, ακολούθησαν έκτοτε τη μοίρα των Επτανήσων, από τη βενετική κυριαρχία............