Εξοδος από τον παράδεισο

Του Πέτρου Θέμελη
Ζώντας επί χρόνια στην ευλογημένη γη της Μεσσηνίας, διαπιστώνω ότι σοβαρές «πληγές» που θα χαρακτήριζα θανάσιμες για το γένος των ανθρώπων, λαμβάνουν χώρα γύρω μας, παρόμοιες με εκείνες τις δέκα που έπληξαν την αρχαία Αίγυπτο λόγω της μωρίας και της εγωπάθειας ενός Φαραώ. Ποτάμια πανάρχαια της μεσσηνιακής Στενηκλάρου και της Μακαρίας, όπως ο ηρωϊκός Βαλύρας (σημ. Μαυροζούμενα) και ο περήφανος Πάμισος, υδάτινες δυνάμεις θεοποιημένες στην αρχαιότητα, κατά το παράδειγμα του Νείλου, στοιχεία φυσικού κάλλους, πόροι γεωργικού πλούτου, υδρό-τοποι ειδικής χλωρίδας και πανίδας, ροές πλούσιες σε βρώσιμα ιχθυοειδή, έχουν μολυνθεί ανεπανόρθωτα (;), μεταφέροντας παντοειδή απόβλητα, στην αιώνια πορεία τους προς την Θάλασσα, η οποία τα δέχεται ακούσια, αναμιγμένα μάλιστα με μάζες πλαστικών...............

Όταν ο Μητροπολίτης Τριφυλίας αφόρισε τον άτακτο κουρέα απ' τη Χώρα Τριφυλίας.

Ο Κώστας Λ. ήταν κομψευόμενος κουρέας αλλά και ιεροψάλτης στη Χώρα Τριφυλίας και η Λευκοθέα Β. γειτόνισσά του. Η παράνομη ερωτική τους σχέση κατέληξε στον αφορισμό του κουρέα και απασχόλησε το πανελλήνιο, το οποίο παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την υπόθεση, πριν από εξήντα χρόνια, τον Ιούλιο 1951. Ο κουρέας «κατέστρεψε» το κορίτσι και, παρά τις αρχικές υποσχέσεις του, αρνήθηκε να το παντρευτεί. Ακολούθησαν οι συνήθεις στην ελληνική κοινωνία της εποχής περιπέτειες, αλλά στην προκειμένη υπόθεση ενεπλάκη και ο Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας Δαμασκηνός Χαντζόπουλος (1913-1977).
Τρεις ώρες προσπαθούσε ο Ιεράρχης να πείσει τον διαφθορέα............

Το διαφορετικό Πάσχα του 1821

Της Τόνιας Α. Μανιατέα

Εκείνο το Πάσχα ήταν διαφορετικό. «Έπεφτε» 10 Απριλίου κι είχε κοφτερό κρύο. Αλλά τις καρδιές τους ζέσταινε μια θέρμη που ερχόταν από την Πελοπόννησο. Κοντά μήνα τώρα, σπίθες αντίστασης ξεπηδούσαν ταυτόχρονα στις σκλαβωμένες γωνιές του τόπου κι όλες μαζί είχαν γίνει φλόγα λευτεριάς. Αυτή τη φορά δεν έμοιαζε με τις άλλες τις προηγούμενες, τις θνησιγενείς προσπάθειες. Αυτή τη φορά, οι ραγιάδες ήταν σίγουροι πως ο αγώνας θα στέριωνε και θα πετύχαινε. Η Αυτοκρατορία των Οθωμανών ψυχορραγούσε. Έχαναν εδάφη. Ο στρατός τους δεχόταν απανωτές ήττες από δυνάμεις της Ευρώπης. Το 1821 θα ήταν η αρχή του τέλους. Θα ήταν ο χρόνος, που θα έμενε στην ιστορία του γένους. Οι Φιλικοί ήσαν έτοιμοι από καιρό. Είχαν δώσει όρκο «κατά πάντα και δια πάντα». Κι αυτοί δεν ήταν τυχαίοι. Ένας άνεμος ανάλαφρος, ζωογόνος είχε ήδη αρχίσει να πνέει στα βαλκάνια. Καζάνι που έβραζε ήταν η καρδιά της αυτοκρατορίας… Τα νέα έφταναν γοργά και σκορπούσαν ρίγη στους πληθυσμούς, όπου δεν είχε φτάσει ακόμα η επανάσταση............