Άλωσε τους Γαργαλιάνους ο Μιλτιάδης!!!

Μέσα σε μια ηλεκτρισμένη από την ένταση ατμόσφαιρα και παρουσία μεγάλου πλήθους θεατών που θύμιζε παλιές εποχές, έγινε σήμερα στους Γαργαλιάνους το ντέρμπυ της Α΄ Τοπικής Μεσσηνίας μεταξύ του Τέλλου Άγρα και του Μιλτιάδη. Ένα ντέρμπυ με βαρειά προϊστορία αντιπαλότητας και εντάσεων που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν το el classico της κατηγορίας.

Ευτυχώς όμως, όλα κύλησαν μέσα σε αθλητικά πλαίσια χωρίς να σημειωθούν επεισόδια εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.

Στον αγωνιστικό τομέα και μετά από σκληρή μάχη και αμφίρροπο παιχνίδι, νικητής αναδείχτηκε ο Μιλτιάδης με 0-1 με ένα γκόλ που πέτυχε στο πρώτο ημίχρονο ο Τσέρτος. Ο Άγρας προσπάθησε να αντιδράσει στο δεύτερο ημίχρονο χωρίς όμως να καταφέρει να απειλήσει σημαντικά την εστία των Πυργιωτών. Χαρακτηριστικό της έντασης που επικράτησε κατά το διάστημα αυτό είναι και οι δυο κόκκινες κάρτες που αντίκρυσαν από τον διαιτητή ο Γεωργόπουλος του Άγρα και ο Μαθιός του Μιλτιάδη.

Με τη σημαντική αυτή νίκη του ο Μιλτιάδης, εκτός από την αισιοδοξία και τη χαρά που σκόρπισε στους οπαδούς του, κάλυψε και κάποιες απώλειες των προηγούμενων αγωνιστικών βελτιώνοντας θεαματικά τη βαθμολογική του θέση.

Απογοήτευση για την τιμή του ''Μαυρολίσιου''

Απογοητευμένοι είναι οι παραγωγοί του μαυρολίσιου στην περιοχή της Τριφυλίας, καθώς η τιμή του έχει πάρει την κατηφόρα. Όπως σημείωσε ο Γιώργος Κόκκινος, πρόεδρος της Ομάδας Παραγωγών Ελαιολάδου Ολοκληρωμένης Διαχείρισης «Νηλέας», με έδρα τη Χώρα, από τα 2,60 που ήταν πέρυσι η τιμή εκκίνησης στον παραγωγό, φέτος έπεσε στα 2,30 ευρώ το κιλό. Και η παραγωγή, όμως, αναμένεται μειωμένη. «Δε θα είναι αυτό που περιμέναμε, είχαμε προβλήματα μάλλον στο ''δέσιμο'' το Μάιο. Η μαυρολιά γενικότερα είναι δέντρο που έχει πρόβλημα στο ''δέσιμο'', δεν είναι σαν την κορωνέικη. Πιθανόν, να φταίνε και οι φτωχές λιπάνσεις. Λόγω της πτώσης των τιμών παραγωγού ανά κιλό ελαιολάδου, η ελαιοκαλλιέργεια είναι πλέον στα επίπεδα του κόστους. Όπως είναι φυσικό κι επόμενο, οι παραγωγοί είναι πια αναγκασμένοι να μετρούν τα πάντα. Η μικρή τιμή του λαδιού σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών στα λιπάσματα, ίσως τους οδήγησε στο να μη ρίξουν τις επαρκείς ποσότητες λιπάσματος, ώστε να λειτουργήσει το δέντρο». Με δεδομένο ότι η περσινή δεν ήταν η καλή χρονιά, οι ελαιοπαραγωγοί ανέμεναν ότι τα πράγματα φέτος θα πήγαιναν καλύτερα. Ωστόσο, όπως λέει ο πρόεδρος του «Νηλέα», οι φετινές ποσότητες ενδέχεται να είναι μικρότερες ακόμη και από τις περσινές. «Η τιμή του 2,30 είναι πολύ χαμηλή, αφού πέρυσι είχαμε τιμή εκκίνησης 2,60. Πολύ φοβόμαστε ότι φέτος ίσως δούμε και τιμές κάτω από 2 ευρώ. Ας ελπίσουμε ότι δε θα ισχύσει κάτι τέτοιο και ότι δε θα επαληθευτούν οι φόβοι μας». Ο «Νηλέας», εκτός από το μαυρολίσιο, το οποίο πωλείται χύμα στην Ιταλία (σε λίγο θα φύγουν τα πρώτα βυτία), έχει και λάδι από κορωνέικη ποικιλία, όπου ρίχνει και το μεγαλύτερο βάρος, μέσω της τυποποίησης, και για το οποίο έχει αποσπάσει κατά καιρούς σημαντικά βραβεία. Πρόβλεψη, πάντως, για την τιμή του κορωνέικου, ο κ. Κόκκινος δεν κάνει: «Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, αν δεν έχεις μια γενική εικόνα της ελαιοκαλλιέργειας σε όλο τον πλανήτη. Είναι πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, η Ισπανία έχει πολύ μεγάλη παραγωγή, ενώ πολλές χώρες έχουν μπει δυναμικά στην ελαιοκαλλιέργεια και παράγουν πλέον λάδι με τις γραμμικές φυτεύσεις, οπότε η ποσότητα αυξάνεται με μεγάλους ρυθμούς κάθε χρόνο. Το αναμέναμε, λοιπόν, ότι θα δεχθούμε πιέσεις. Ελπίζουμε ότι θα έχουμε καλή ποιότητα στο κορωνέικο, ώστε να κρατηθούμε σε επίπεδα ικανοποιητικά. Δήλωση για τιμή δε διακινδυνεύω, άλλωστε είναι νωρίς ακόμη, το μάζεμα της κορωνέικης θα ξεκινήσει μετά τις 5 - 10 Νοεμβρίου».
πηγή: Βάλτα

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Μία απαλή δροσιά και το πρώτο φως του ήλιου που γλυκοφώτιζε πίσω από την κορυφογραμμή της Ζωοδόχου Πηγής, που είναι η συνέχεια της Αγιάς προς το Κεφαλόβρυσο, ήταν οι πρώτες αισθήσεις των χωριανών που ξυπνούσαν και έβγαιναν από τα σπίτια τους για να πάνε στα χωράφια τους. Άλλοι γιατί είχαν ξεκινήσει το μάζεμα της μαυρολιάς άλλοι για τις τελευταίες ετοιμασίες πριν από αυτό. Μια γλυκιά αναστάτωση που είναι συνηθισμένη σε όλα τα χωριά της Ελληνικής περιφέρειας εδώ και αιώνες και αυτό το πρωινό παιζόταν σαν θεατρική παράσταση σε κάθε γειτονιά. Οι γειτόνοι καλημερίζονταν με πειράγματα και χαμόγελα
-Καλή 'μέρα θα κάνει και σήμερα.

-Άντε να μαζέψουμε καμία ελιά γιατί από τη σταφίδα καζαντίσαμε φέτος.
Πίσω, στα σπίτια της πλατείας ένα νέο θα έκανε το γλυκό αυτό πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 ακόμα πιο χαρούμενο.
-Αυγαταίνει το χωριό μας
-Τι έγινε;
-Γέννησε η Δημητρούλα του Γιώρη του Γλιάτα!
-Πότε;.. απόψε;
 -Τώρα το Ξημέρωμα
 -Και τι έκαμε;
-Παιδί... και που να δεις σερνικό... ίσα με τέσσερα κιλά
 -Μπράβο! γερή γυναίκα ούλο σερνικά κάνει, τυχερός ο Γιώρης.
Το νέο έκανε το γύρο του χωριού αμέσως, μα ξαφνικά το Τζιπ της Χωροφυλακής από τους Γαργαλιάνους κάνει την εμφάνισή του στο χωριό, περνάει τα πρώτα σπίτια και κατευθύνεται στο σπίτι του Προέδρου. 
Ο πρόεδρος εκείνη τη στιγμή κατέβαινε τα σκαλιά του σπιτιού του και από το αυτοκίνητο κατέβαινε ο διοικητής του τμήματος των Γαργαλιάνων.
 -Καλημέρα πρόεδρε
 -Καλημέρα κ διοικητά πώς έτσι και πρωινός στο σπιτικό μου, τι έγινε;
 -Πάμε πάνω πρόεδρε θέλω να σου μιλήσω.
 Μετά από πέντε λεπτά περίπου την ξύλινη σκάλα κατεβαίνει ο διοικητής με τον πρόεδρο αναστατωμένοι φτάνουν στο αμάξι και χαιρετιούνται
-Υπομονή πρόεδρε
 -Σε όλους μας χρειάζεται απ εδώ και πέρα
 Το αυτοκίνητο αναχωρεί για τα άλλα χωριά και ο πρόεδρος φεύγει όχι για το καφενείο όπως συνήθιζε κάθε πρωί μα για για το σπίτι του παπά.
Χτυπάει την πόρτα με δύναμη και του ανοίγει ο παπάς που ετοιμαζόταν και εκείνος για να πάει στα Μουρίκια για ράβδο
-Τι έγινε πρόεδρε πρωί πρωί και κοπανάς τη πόρτα λες και σε κυνηγάνε;
-Μπες μέσα παπά θέλω να σου μιλήσω.
 Κάθονται σε δυο καρέκλες που βρέθηκαν μπροστά τους.
-Για λέγε ρε πρόεδρε -Σήμερα το πρωί η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα και ήδη στα σύνορα με την Αλβανία έχει κατευθυνθεί ο στρατός μας για να αμυνθεί
Ο παπάς κάνει το Σταυρό του
-Θεέ μου βοήθα. Και που το έμαθες πρόεδρε;
-Ήρθε ο διοικητής της Χωροφυλακής από τους Γαργαλιάνους και με ειδοποίησε, μοιράζει αυτό το χαρτί σε όλους τους προέδρους των χωριών.
-Τι είναι αυτό;
-Χαρτί επιστράτευσης για τους νέους από 20 έως 25 ετών σε πρώτη φάση
-Σὲ πρώτη φάση;
-Αργότερα αν χρειαστεί θα κληθούν και άλλες ηλικίες.
-Τι μέρα ξημέρωσε πρόεδρε;
-Ο Θεός να βάλει το χέρι του παπά μου.
-Να ενημερώσουμε το χωριό δε χρειάζεται να κιοτέψουμε
-Όχι ρε παπά Θόδωρε, είμαστε Έλληνες και αφού η ιστορία και η πατρίδα μας καλεί εμείς θα δεχθούμε το κάλεσμά τους.
 -Πάμε στην πλατεία να μαζέψουμε το κόσμο, θα στείλω άνθρωπο να χτυπήσει την καμπάνα.
  Στο χωριό οι περισσότεροι είχαν φύγει για τα χωράφια τους. Όσοι είχαν μείνει άκουσαν την καμπάνα της εκκλησιάς να σημαίνει γρήγορα. Αμέσως προκλήθηκε αναστάτωση βγήκαν στις γειτονιές να μάθουν τι έγινε, σε λίγα λεπτά από όλους ακουγόταν η λέξη πόλεμος, πόλεμος. Ο παπάς και ο πρόεδρος ενημέρωσαν τον κόσμο στην πλατεία για τις εξελίξεις. Η πρώτη αντίδραση των χωριανών ήταν να τρέξουν στα μπακάλικα να πάρουν πράγματα για τις δύσκολες μέρες που έρχονταν, η αναστάτωση ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των γυναικών και των ανδρών. Οι μπακάλιδες έκρυβαν τα σακιά με τα όσπρια και άλλα ήδη που θεωρούσαν ότι θα υπήρχε έλλειψη σε λίγες ημέρες. Όμως ξαφνικά σαν από θαύμα κάτι άλλαξε στην ψυχολογία αυτού του κόσμου. Ένα εθνικό παραλήρημα, μια ανείπωτη περηφάνια μπήκε στα στήθη τους που τους έκανε να μιλούν για τον αγώνα του έθνους με πάθος. Ο φόβος της πρώτης στιγμής έγινε γέλιο και κάλεσμα για να αποδείξουν στους εαυτούς τους, τους άλλους και στον κόσμο ολόκληρο πως οι Έλληνες ζυγό δεν υπομένουν. Στα στόματα τους δεν υπήρχε άλλη κουβέντα πάρα μόνο ο πόλεμος και η ιστορία της Ελλάδας. Όσοι ήξεραν λίγα γράμματα και είχαν διαβάσει λίγο, έλεγαν στους άλλους για τα κατορθώματα των αρχαίων, του Κολοκοτρώνη και των άλλων μεγάλων της Ελλάδος. Όλοι είχαν ξεχάσει τις δουλειές τους και είχαν πάρει το ρόλο τους στο πάνθεον των μεγάλων στιγμών του Έθνους. Ξαφνικά κατά το μεσημέρι ο Πρόεδρος αναρτά στην πλατεία τα ονόματα των επιστρατευμένων. Όλοι πλησίασαν στο χαρτί και διάβαζαν δυνατά τα ονόματα και από το πλήθος ακούγονταν κάπου κάπου κάποιοι λυγμοί κάποιας μάνας. Εκείνη η στιγμή ήταν πράγματι η πιο δύσκολη για όλους τους χωριανούς. Έφευγαν και έψαχναν τα παλικάρια να τα αγκαλιάσουν και κει πάνω στο αγκάλιασμα ένιωθαν το συναίσθημα τι θα πει πατρίδα. Χωρίς προσωπικές ή πολιτικές θέσεις, όλοι είχαν μια κοινή αίσθηση αυτής της Έννοιας ή Ιδέας. Το θαυμαστό αυτής της υπόθεσης ήταν ότι ούτε ένα από τα παιδιά που επιστρατεύτηκαν ένιωσαν τον φόβο του πολέμου. Όλα ήταν χαρούμενα και έδιναν θάρρος σε όλους. Ακόμα και στην αγκαλιά της μάνας και εκεί δεν τους τρόμαζε τίποτα. Όσοι το βράδυ έρχονταν από τα χωράφια μάθαιναν τα νέα της ημέρας μαζεμένα. Άκουγαν τι έγινε και έμπαιναν στο κλίμα της χαρμολύπης.
Μόλις έπεσε το σκοτάδι μαζεύονταν στα σπίτια των παιδιών που την άλλη μέρα θα έφευγαν για τον πόλεμο. Όσοι από τους μεγαλύτερους είχαν πολεμήσει στους Βαλκανικούς πολέμους και στη Μικρά Ασία, έλεγαν τις εμπειρίες τους με περηφάνια. Το επόμενο πρωί όλο το χωριό είχε μαζευτεί στην Πλατεία, από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν φορτηγό από την Πύλο για να μεταφέρει τους στρατιώτες στο τρένο στην Κυπαρισσία και από κει να παν στο Μέτωπο. Φασαρία, κουβενταρία, αγκαλιάσματα με τα παλικάρια που έφευγαν, και ευχές
 - Άντε ρε με τη νίκη....
-Με τη νίκη..
Ξαφνικά από την εκκλησιά της Παναγίας ακούστηκε η βουή του φορτηγού ο κόσμος μαζεύτηκε στο μεσαίο πλάτανο για να δει τον ερχομό του. Το σταμάτημα του και το χτύπημα των αλυσίδων του πάνω στην καρότσα πάγωσε το αίμα όλων. Όλοι έλεγαν μέσα τους μια προσευχή για τα παιδιά που με θάρρος ανέβαιναν μέσα και συναντιότουσαν με άλλους συνομηλίκους τους από την Αγορέλιτσα και την Χώρα. Τελευταίος μα χαμογελαστός και με περίσσιο θάρρος πήγε να μπει στο φορτηγό ο Νίκος ο Καραμπότσος, ξαφνικά σταματάει, κοιτάζει γύρω του τους συχωριανούς του που έδιναν θάρρος στους στρατιώτες και με φωνή γεμάτη παράπονο λέει:
- Α ρε πλατάνια δεν θα σας ξαναδώ.
Και με μια γρήγορη δρασκελιά ανέβηκε στο φορτηγό.
Πράγματι, αυτό το παλικάρι δεν ξαναγύρισε πίσω, άφησε το κορμί του στα βουνά της Αλβανίας. Ένας όλμος γκρέμισε το χαράκωμα πού βρισκόταν και το χώμα της Βορείου Ηπείρου τον αγκάλιασε για πάντα. Το μόνο που θυμίζει το πέρασμα του από το χωριό μας είναι το όνομά του χαραγμένο στην μαρμάρινη πλάκα των πεσόντων σε όλους τους πολέμους που συμμετείχε η Ελλάδα στο ηρώο του χωριού μας. Εκεί θα μείνει χαραγμένο και ενώ όλα τα άλλα ονόματα των συχωριανών του κάποια στιγμή θα ξεχαστούν, το δικό του θα μείνει αθάνατο στους αιώνες.
Αυτές ήταν οι πρώτες στιγμές που έζησε το χωριό μας εκείνες τις μεγάλες στιγμές για την ιστορία της Ελλάδας. Στιγμές μεγαλείου και ομοψυχίας που κάθε λαός θα επιθυμούσε να ζει διαρκώς.

.

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται

 στη μνήμη του προμνημονευθέντος

Νίκου Καραμπότσου

τιμής και ευγνωμοσύνης ένεκεν

Τάκης Δ. Γλιάτας